“แพทริเซีย” เล่าภาวะซึมเศร้า เคยกดดันตัวเองหนัก จุดเปลี่ยนชีวิตสิ่งที่สำคัญสุดหลังเป็นแม่คน

“แพทริเซีย” เล่าภาวะซึมเศร้า เคยกดดันตัวเองหนัก จุดเปลี่ยนชีวิตสิ่งที่สำคัญสุดหลังเป็นแม่คน

       Prime Cast เปิดเส้นทางชีวิตอีกด้านของ “แพทริเซีย กู๊ด” ตั้งแต่เด็กที่ป่วยหอบหืดจนต้องเข้า ER หลายครั้ง จุดเริ่มต้นในวงการบันเทิงทั้งที่ยังพูดไทยไม่คล่อง ไปจนถึงบทบาทคุณแม่ลูก 2 ที่ต้องรับมือกับภาวะซึมเศร้าหลังคลอดลูกคนแรก พร้อมเล่ามุมมองการดูแลสุขภาพ การออกกำลังกาย และการจัดลำดับความสำคัญของชีวิตหลังมีครอบครัว

อา่นข่าวต่อ: “แพทริเซีย กู๊ด” โพสต์ภาพครอบครัว พร้อมประกาศข่าวดี เบบี๋คนที่ 2 มาแล้ว

       ดูเป็นคนแข็งแรงแบบนี้ แต่ตอนเด็กๆ เป็นโรคหอบหืด ?

แพทริเซีย : ใช่ น่าจะเป็นกรรมพันธุ์เพราะว่าคุณแม่ก็เป็น คือจริง ๆ จำได้ว่าถูกวินิจฉัยว่าเป็นลิ้นหัวใจรั่ว แต่ตอนเด็ก ๆ คือไม่เข้าใจนะมันคืออะไร แค่รู้ว่าหมอสั่งว่าเดี๋ยวก็หาย เพราะว่ามันน้อยมาก 0.0 กี่มิลลิเมตรไม่รู้ คือมันน้อยแล้วก็จะค่อย ๆ หายเอง แต่ว่ามันเป็นจุดที่ทำให้เราหอบเพราะว่าเหมือนหัวใจเรามันปิดไม่สนิท คุณหมอก็เลยสั่งให้ออกกำลังกายเยอะ ๆ แล้วสิ่งที่ช่วยที่สุดก็คือการว่ายน้ำ ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจ แต่ว่าว่ายน้ำแบบบ้าคลั่งแล้วก็ชอบ กลายเป็นเด็กชอบว่ายน้ำ สิ่งที่ตลกคือชอบนะแต่ว่าพอไป try out swim team ไม่ติด คือว่ายช้าแต่ว่ายแบบสนุก แบบฉันชิลของฉัน

ตอนนั้นถือว่ารุนแรงมากไหม ?

       แพทริเซีย : รุนแรงนะ คือจำได้ว่ามีหลาย ๆ ครั้งเลยที่จำภาพตัวเองแบบแม่ขับรถไปดึก ๆ พาเราไป emergency เพื่อไปครอบออกซิเจนเพราะเหมือนอยู่มันก็กำเริบ อยู่ ๆ ก็หายใจไม่ออก ก็เลยต้องให้ออกซิเจนก็หลายครั้งเลย มีไปต่างประเทศไปสกอตแลนด์แล้วก็อยู่กลางทุ่งนาก็หายใจไม่ออก พ่อแม่ก็รีบพาไป ER (Emergency Room) คือเราจะมีภาพแบบนั้น แต่ด้วยความเด็กน่าจะไม่เข้าใจว่ามันอันตรายหรือว่าน่ากลัว เราแค่ชินกับสิ่งนี้ เหมือนค่อย ๆ โตขึ้นแล้วก็ไม่ได้ไปโฟกัสมัน จะเป็นหนัก ๆ ปีละรอบ ต้องพ่นยาเหมือนจะเป็นยาสีม่วงเพื่อคุมอาการก็ปีละครั้งปลาย ๆ ปีเพราะอากาศเริ่มเปลี่ยนเริ่มหนาวจะเป็น แต่ว่ามันไม่ได้มีจุดที่รู้เลยว่าหาย มันแค่ค่อย ๆ ลดลงเองตามอายุ ก็ไม่ได้พ่นยามาหลายปีแล้ว ก็คืองงเหมือนกันว่ามันหายได้ด้วยเหรอโรคนี้ มหัศจรรย์มาก

      วัยเด็กมีวินัยในการออกกำลังกาย ในการดูแลตัวเองไหม ?

แพทริเซีย : เราว่าด้วยความเด็กก็ไม่เข้าใจนะ แต่คือแค่กลายเป็นสนุกกับการว่ายน้ำ ก็เลยจำได้แบบทุกครั้งเวลาไปทริปครอบครัว พ่อแม่ก็จะชอบพาไปโรงแรมที่มีสระ แบบพูลวิลล่า ก็คือว่ายจนตัวเปื่อยคือสนุกกับมันมากกว่า แล้วก็ไม่ได้โฟกัสว่าฉันเป็นโรคหรือฉันไม่สบาย เหมือนทำไปแล้วรัก ร่างกายก็คงแข็งแรงเอง

คิดว่าลูก ๆ ได้อะไรจากเราไหม ?

       แพทริเซีย : ตอนนี้เขายังเด็กมาก 1 ขวบกับ 2 ขวบครึ่ง แต่รู้สึกว่าความสดใส ความขี้เล่น เฮฮาก็ได้ ได้ลักยิ้ม เขาก็มีมุมนิ่ง ๆ ของเขานะมีมุมที่อยากอ่านหนังสือ มีมุมที่ใจร้อนนิดหนึ่ง เราก็จะเป็นคนใจร้อนนิดหนึ่ง แต่ก็พอมีลูกแล้วมันดีขึ้นนะ มันรู้สึกนิ่งขึ้น

      แพทริเซียมีลูกเร็วมากแต่ยังสวย ดูหุ่นดี จนกลายเป็นโรลโมเดลของคนหลาย ๆ คน ?

แพทริเซีย : เป็นคนอยากมีลูกอยู่แล้ว แล้วก็แม่ก็มีเราตอน 25 แล้วคือมันเหมือนยิ่งเราโตเรายิ่งสนิทกับแม่มากขึ้น แล้วก็รู้สึกว่ามีลูกในวัยที่มันไม่ได้ห่างกันมากก็มีข้อดีเยอะเหมือนกัน แล้วก็อาจจะแค่เป็นความอยากมีลูก อยากมีครอบครัว ก็เลยพอตกลงแต่งงานก็เหมือนมันก็เป็น natural step ต่อไปที่จะมีลูกเลย ก็ไม่ได้ติดอะไร เป็นคนที่เอ็นดูเด็กแต่รู้สึกว่าเล่นกับเด็กไม่เป็น เล่นยังไง

       พอมีลูกตัวเองเป็นยังไงบ้าง ?

แพทริเซีย : ตื่นเต้นมากกับช่วงท้อง คือเป็นอะไรที่เราตื่นเต้นเราอ่านทุกวัน เปิดแอปทุกวันว่าวันนี้ลูกฉันไซส์ตัวเท่าอะไรแล้ว ผลไม้อะไร คือมันตื่นเต้นจริง ๆ แล้วก็ทุกอาการที่เรามีไม่ว่าจะเป็นตะคริวจะนู่นนี่ คือเราเสิร์ชตลอดเหมือนตื่นเต้นกับการตั้งครรภ์ แล้วก็เรียกว่าเป็นอะไรที่เราสนุกนะ สนุกกับการเปลี่ยนแปลง แต่ว่าพอลูกออกมาก็ช็อกไปเลยเพราะว่าเหมือนไม่ได้เตรียมตัวว่าออกมาเราต้องทำยังไงต่อ คือแค่ตื่นเต้นตอนท้องแล้วคิดว่าเดี๋ยวก็เลี้ยงได้สบาย ๆ ถามพี่โน้ตได้เลยว่าชอบตอนท้องที่สุดแล้ว เพราะว่ารู้สึกว่าทุกคนดูแลดีมาก ท้องแรกประมาณ 15-16 กิโลกรัมนะ

ชอบกินอะไรตอนท้อง ?

      แพทริเซีย : กินแป้ง กินขนมปังเยอะมาก แล้วก็กินนมช็อกโกแลตทุกวัน คือที่เขาบอกว่าท้องผู้หญิงแล้วอยากกินของหวานคือเราเป็นจริง ๆ ก็ช็อกตัวเองเหมือนกัน คิดว่าบำรุงลูกอยากกินอะไรกิน เอาไม่อยู่ฉุดไม่อยู่ แต่ก็แต่ตอนนั้นเราไม่ซีเรียสเพราะว่าเรารู้สึกว่าก็นี่คือความเสียสละของการเป็นแม่ ร่างกายก็ต้องเปลี่ยน กำลังมีมนุษย์โตอยู่ในตัวเพราะฉะนั้นก็ไม่ได้รู้สึกนอยด์นะ 3 เดือนแรกก็แพ้ท้องหนักอยู่ เหมือนกินอะไรไม่ลง แล้วหิวก็เลยต้องกินพวก Saltine Crackers เหมือนต้องกินจุกจิกตลอดนิดหน่อย แต่พอหลัง 3 เดือนหายเลยนะ พอเข้าเดือนที่ 4 คือที่ผ่านมาคืออะไร แค่วิงเวียนตลอดเวลา

      ช่วงนั้นไปถ่ายละครตลอด ?

แพทริเซีย : ช่วงนั้นก็เริ่ม ๆ เหมือนผิดแผนนิดหนึ่งเพราะว่าตั้งแต่ที่รับละครเรื่องนี้ ก็คุยกันเรื่องเวลาแล้วว่า เดี๋ยวจะถ่ายเสร็จประมาณต้นปี เราก็เลยปล่อยเลยเพราะว่ากว่าจะถ่ายเสร็จ กว่าจะคลอดมันก็น่าจะพอดี แต่กลายเป็นเหมือนมันดีเลย์มาเรื่อย ๆ ด้วยบทด้วยอะไรที่เราก็รอกัน ติดแล้วด้วยก็กลายเป็นทำงานทั้งท้อง ๆ อย่างนั้น โชคดีมากที่หน้าไม่ค่อยเปลี่ยนแค่หลัง ๆ ที่เริ่มมือบวม เท้าบวม หน้าบวม แต่ตลอดทั้งการถ่ายทำคือโอเคนะ ออกแค่ท้อง แต่ว่าเอวก็ขยายอยู่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

สามีทนไม่ไหวหันมาทำอาหารเสริมเพื่อคุณแม่ ?

แพทริเซีย : คือมันไม่ใช่เพราะเราน้ำหนักขึ้นเยอะนะ แต่คือเขาเห็นเรากินไม่ดี แล้วเราเป็นสายชอบกินแป้งไง พิซซ่า พาสต้า ขนมปัง คือทุกอย่างที่คือคาร์บ เรากินหมด แล้วพี่โน้ตก็บอกว่าแล้วโปรตีนเราไม่ถึง แล้ว 1 คุณจะเอาอะไรไปซ่อมแซมไปดูแลลูก ก็น่าจะเหมือนเป็นแรงบันดาลใจในการทำโปรตีนขึ้นมา หลังจากนั้นท้อง 2 กินแต่โปรตีน กินโปรตีน กินไฟเบอร์ เหมือนกินโฮลฟู้ดด้วย แล้วพยายามกินโปรตีนให้ถึงแล้วรู้สึกว่าเราน้ำหนักขึ้นไม่เยอะเท่าท้องแรก ขึ้นแค่ 12 กิโลกรัม แต่กลายเป็นลูกออกมาตัวใหญ่กว่าคนแรก

ช่วงท้องออกกำลังกายไหม ?

      แพทริเซีย : ท้องแรกออกกำลังกายไม่หยุด บีบบอลตลอด อะไรที่ไม่มีกระโดดทุกอย่างก็เป็นแบบ Low Impact ก็ออกตลอดเพราะว่าการตั้งครรภเราว่ามันอยู่ที่สภาวะด้วย แต่เหมือนหมอเราก็บอกว่าอะไรที่คุณทำมาอยู่แล้วก็ทำต่อไปได้เลย เพราะว่าเราไม่ได้มีภาวะสุ่มเสี่ยงอะไรก็ออกเรื่อย ๆ ออกจนวันก่อนจะต้องไปผ่าก็ยังบีบบอลอยู่ บอกว่ามาเองธรรมชาติเถอะก็ไม่มา จริง ๆ ที่เราออก เพราะคิดว่าเราต้องแข็งแรงเพื่อไปเบ่งคลอดด้วย แต่มันก็ไม่ช่วยไงสุดท้ายแล้วถ้าเราจะไปเร่งเขาไม่มา เขาก็ไม่มา แต่ท้องแรกฟื้นไวมาก พุงยุบเลย สักเดือนแล้วกันรู้สึกมันยุบเร็ว 1 อาจจะเป็นด้วยวัย คือเรายังเด็ก แล้วก็ท้องแรกเหมือนมันไม่ค่อยกิน เหมือนมันไม่มีเวลากิน ไม่มีเวลานอน เพราะมัวแต่ให้ปั๊มนม เครียด เลี้ยงลูกจนน้ำหนักมันคงลงเร็วเอง เรียกว่าไม่ค่อยได้ดูแลตัวเอง มันอาจจะลงแบบไม่มีคุณภาพเท่าไหร่

      คลอดวันแรก ?

แพทริเซีย : คลอดออกมาอยู่โรงพยาบาลสบายมาก มีพี่พยาบาลคอยสอน ปั๊มนมยังไง เข้าเต้ายังไง คือเขาสอนหมดเลย ช็อกเหมือนกันว่าโชคดีมีคนประกบ จังหวะที่ขึ้นรถเท่านั้นแหละวันที่กลับบ้าน พี่พยาบาลเอาน้องมาใส่คาร์ซีท ปิดประตูปุ๊บร้องไห้ ไม่รู้เป็นอะไร น่าจะฮอร์โมนสวิงหนักมาก แล้วก็เครียด น่าจะกดดันตัวเองว่ากลับบ้านฉันจะทำยังไงไม่มีคนช่วย พี่โน้ตก็เห็นแล้วว่าน่าจะท่าทางไม่ดีแล้ว ก็เหมือนโทรเตรียมพี่เลี้ยงให้มาช่วยเลย เพราะว่าตอนแรกมั่นใจมากว่าฉันจะเลี้ยงเอง แม่ฉันยังเลี้ยงมาเองได้เลย ก็ผิดแผน

      กลายเป็น ภาวะซึมเศร้าหลังคลอด (Postpartum Depression - PPD)

แพทริเซีย : คิดว่าเราเป็น พอเราได้มานั่งพูดคุยกับหมอทีหลัง เพราะว่าเราก็อธิบายอาการต่าง ๆ ว่าอยู่ ๆ ก็ร้องไห้ ร้องไห้บ่อย นอยด์ รู้สึกไม่ดี รู้สึกเศร้า เพราะไม่คิดว่าจะทำไม่ได้ คิดว่าจะเลี้ยงเองได้ เหมือนรู้สึกผิดไปหมด นอยด์แล้วก็กดดันตัวเองอีกว่าทำไมทำไม่ได้ คนอื่นยังทำได้เลย ไม่คุยกับใครด้วยเพราะว่าเพื่อนฉันไม่มีลูกสักคนเลย ก็ไม่คุยกับใครคืออยู่แต่ในหัว เครียดจนน่าจะผ่านไปสักระยะหนึ่งแล้วก็ไปพูดคุยกับคุณหมอ หมอก็บอกว่าอาการแบบนี้ขอยาได้นะ เราไม่รู้ 2-3 เดือนเหมือนเลี้ยงเขาไปเรื่อย ๆ มันก็ค่อย ๆ คล่องเอง มันเป็นรูทีนแล้วก็ค่อย ๆ มั่นใจ ฮอร์โมนมันก็ค่อย ๆ ปรับไปเป็นเหมือนตอนก่อนคลอด

ความกดดันเรื่องคุณแม่ตอนนั้นคือเข้าเต้าเลยใช่ไหม ?

แพทริเซีย : เข้าเต้าแล้วก็ปั๊ม เข้าเต้าเสร็จ 15 นาทีข้างนี้ 15 นาทีข้างนี้ ลูกหลับแล้วไปปั๊มนมอีกประมาณ 20 นาทีถึงครึ่งชั่วโมง ปั๊มเสร็จแล้วก็เก็บนม เก็บอุปกรณ์ นอนซักเกือบชั่วโมงตื่นแล้วมาให้นมลูก ทำอย่างนี้ คือทุก 3 ชั่วโมงเขาตื่นแล้ว แต่ว่าสมมติเราให้นมเสร็จกว่าเขาจะนอน เราก็ต้องเดินไปปั๊มนมอีก กว่าจะเก็บอุปกรณ์แล้วกว่าเราจะนอนอีก คือเรียกว่านอนชั่วโมงหนึ่งก็ต้องตื่นแล้ว เหนื่อยมากจะวูบไปเลย ก็มีความนอยด์นะ คือจำได้ว่ากับลูกคือเช็คตลอดว่าหายใจอยู่หรือเปล่า คือนอยด์ไปหมด

ผ่านช่วงนั้นยังไง ?

แพทริเซีย : โชคดีที่พี่โน้ตเตรียมการมาดี คือเขามีเพื่อน ๆ ที่มีลูก แล้วก็รู้ว่าเดี๋ยวมันอาจจะมีอาการแบบต้องมีคนช่วย คือเตรียมมาดีมาก ๆ เป็นซัพพอร์ตที่ดีแล้วก็มี ตา ยาย คุณย่า ทุกคนมาคอยเยี่ยม มาคอยให้กำลังใจ แล้วด้วยความที่เราว่าไม่มีใครกดดันเราด้วย รอบข้างคือก็ปล่อยให้มันเป็นตามกระบวนการ ก็ค่อย ๆ เรียนรู้ แล้วว่าฮอร์โมนด้วยพอฮอร์โมนมันกลับมาปกติ ก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว แต่จะชอบรู้นะว่าบางทีจะเริ่มร้องไห้ เริ่มอ่อนไหวง่ายแล้วก็จะเช็คแล้วว่าใกล้จะประจำเดือนมา คือทุกอย่างมันมีเหตุผลจริง ๆ แต่ทุกเดือนก็จะเป็นเหมือน PMS (Premenstrual Syndrome - กลุ่มอาการทางร่างกายและอารมณ์ที่เกิดขึ้นก่อนมีประจำเดือน) แล้วก็อ่อนไหวมาก ๆ ก่อนประจำเดือนจะมา ก่อนมีลูกหนัก ขี้เหวี่ยงวีนมากจริง ๆ แต่ว่าโตขึ้นไม่ค่อย เป็นแค่แบบเศร้า ร้องไห้ง่ายมากจริง ๆ เมื่อก่อนถ้าจะพูดเรื่อง postpartum depression ก็จะร้อง ถ้าช่วงก่อนประจำเดือนมาร้องเลย รู้สึกมันไปกระตุ้นสิ่งที่เราเป็นตอนนั้น

       มีลูกคนที่ 2 ห่างจากมีคนแรก 11 เดือน เป็นยังไงบ้าง ?

แพทริเซีย : ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะติดเร็ว ถือว่าเวลาดี เพราะว่าเหนื่อยทีเดียว แต่เหมือนว่าเราไม่ได้ดูแลเรื่องช่วงพักฟื้นขนาดนั้น หมายถึงหลังท้องแรกเราก็ยังไม่ได้กินดีขนาดนั้น มันก็เลยอาจจะทำให้พอท้อง 2 เหมือนเริ่มมีอาการอะไรเยอะขึ้น อย่างเช่น ผมร่วงมากขึ้น หรือว่าเป็นตะคริวที่ขา เหมือนแร่ธาตุวิตามินมันน่าจะไม่ถึง มันก็คือสะสมมาเพราะว่าเราท้องใกล้ชิดกันมาก ๆ คือเหมือนท้อง 2 เราเลยพยายามปรับว่าแบบไม่ได้แล้ว คือมันรู้สึกร่างกายมันโดนดึงไปเยอะ ให้นมมาตอนเอลิเซียก็ประมาณ 8 เดือนที่ให้นมแม่ล้วน แล้วก็หยุดไปได้แป๊บหนึ่งเหมือนร่างกายกำลังจะฟื้นฟูแล้ว แต่พอท้องใหม่ก็รู้สึกเลยว่าโดนดึงอีกแล้ว แล้วก็แรก ๆ คนรอบตัวก็ทักว่าเริ่มโทรมแล้วนะ หรือเพราะว่าลูกเป็นผู้ชายหรือเปล่าไม่รู้ แต่มันคงโดนดึงสารอาหารอะไรไปเยอะ

คลอดคนที่ 2 เป็นยังไง ?

แพทริเซีย : ชิลเลยไม่รู้ทำไม มีความสุขมาก ไม่มีอาการซึมเศร้าอะไร เหมือนเราน่าจะมีประสบการณ์ รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแล้วก็เหมือนกำลัง enjoy คนโตด้วย อยากกำลังเห็นเขาเติบโตแล้วก็มีอีกคนหนึ่งรู้สึกว่ามันค่อนข้างสมบูรณ์ก็เลยมีความสุข

หลังจากที่มีลูกรู้สึกว่ามองโลกนี้เปลี่ยนไปไหม ?

แพทริเซีย : เราว่าไม่ได้มองโลกเปลี่ยนไปนะ แต่ว่ามุมมองในการใช้ชีวิต คือลำดับความสำคัญมันเปลี่ยนจริง ๆ คือโฟกัสที่ครอบครัว ที่ลูก แล้วก็ไม่ค่อยสนใจเสียงรอบข้าง เมื่อก่อนอาจจะด้วยความเด็กด้วยเราจะแบบคนรอบตัวอะไรเกิดขึ้นฉันจะต้องรู้หมด เรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง แต่คือพอมีลูกมีครอบครัวเหมือนมันไม่สำคัญ แล้วก็รู้สึกว่าคิดเยอะขึ้น อยากดูแลตัวเองอยากอยู่กับเขานาน ๆ ไม่อยากเป็นภาระเขาตอนแก่ไปอะไรอย่างนี้