“จิก ประภาส” เขียนอาลัย “บรูซ แกสตัน”
เรียกว่าเป็นครูดนตรีที่ศิลปินหลายคนให้ความเคารพนับถือสำหรับ “บรูซ แกสตัน” นักเปียนโนผู้ก่อตั้งวงฟองน้ำและได้นำเสนอดนตรีไทยเดิม มาผสมผสานกับดนตรีแบบตะวันตก โดยยึดเอาแก่นความคิดดนตรีของทั้งสองฟากมาผสมผสานโดยกลวิธีต่าง ๆ
ล่าสุด“จิก ประภาส” ศิลปินแห่งชาติ นักคิดนักเขียน แห่งเวิร์กพอยต์เขียนอาลัยครูบรูซดังนี้
อ่านข่าวต่อ:ครอบครัว “อ๊อด คีรีบูน” ขอบคุณแฟนคลับทุกคน | daradaily
.jpg "บรูซ แกสตัน")
.jpg "บรูซ แกสตัน")
.jpg "บรูซ แกสตัน")
สี่สิบปีก่อน เมื่อครั้งผมยังเป็นนิสิตสถาปัตย์ฯและไปหาวิชาความรู้นอกคณะ ด้วยการไปร่วมแสดงละครเวทีกับคณะอักษรศาสตร์คราวนั้นมีหลายสิ่งที่ไม่เคยรู้เกี่ยวกับการแสดงก็ได้รู้ เหมือนเด็กน้อยที่ชอบวิชาวาดเขียนแล้วได้เข้าไปในพิพิธภัณฑ์ลูฟ
สองสามปีที่ไปขลุกทำกิจกรรมที่นั่น จึงได้เห็นการเขียนบทและการกำกับการแสดงระดับครู ของครูใหญ่ “สดใส พันธุมโกมล”
ได้เห็นการแสดงระดับครูที่ไม่เคยเห็นจากที่ไหนของครู “แอ๋ว อรชุมา ยุทธวงศ์” และได้รู้จักนักดนตรีที่เก่งที่สุดคนหนึ่งของเมืองไทย
ท่านเป็นฝรั่งโดยกำเนิด แต่มาเป็นคนไทยโดยจิตวิญญาณ
ครู “บรูซ แกสตัน” นักเปียโนระดับโลกที่มาหลงใหลดนตรีไทย ฝึกหัดเล่นระนาดเอกจนชำนาญและแต่งเพลงไทยไว้มากมาย
ในคราวนั้น ครูบรูซเพิ่งมาอยู่เมืองไทยได้ไม่นานนัก ท่านมาสอนหนังสือและมาทำดนตรีประกอบละครที่ครูใหญ่ท่านกำกับ นอกจากทำเพลงและเล่นดนตรีสดๆประกอบละครแล้ว ท่านยังมาช่วยสอนนักแสดงหน้าใหม่ให้รู้จักการใช้เสียง
มีประโยคหลายประโยคที่เหมือนตีเข้าไปกลางแสกหน้า เป็นประโยคที่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ชีวิตของคนไม่ได้อยู่แค่ตรงจมูกกับปาก อย่าออกเสียงมาจากแค่ตรงนั้น พลังมันไม่พอที่จะส่งไปถึงคนดู เอาเสียงออกมาจากท้องให้ได้”
ครูบรูซฝึกการออกเสียงพวกเราด้วยการให้หายใจเข้าให้ลึกและปล่อยพลังชีวิตออกมา พวกเราตื่นเต้นกันมาก เพราะในสมัยนั้น การพูดเรื่องการโปรเจ็คเสียงยังไม่แพร่หลายนัก แต่ประโยคที่ผมจำได้ตลอดมาจากครูบรูซคือประโยคหลังจากที่พวกเราฝึกการออกเสียงไปสักพัก
“เมื่อฝึกมาถึงตรงนี้แล้ว อย่าแค่เอาเสียงออกมาจากท้อง พลังชีวิตของทุกชีวิตมาจากพื้นดิน
เป็นนักแสดงต้องยืนให้มั่นคง แล้วเอาพลังจากผืนแผ่นดินส่งผ่านเท้าไล่มาถึงท้องและเปล่งเสียงออกมา”
พลังของทุกชีวิตมาจากโลกนั่นเอง ครูกำลังบอกพวกเรา
…
พักผ่อนในที่ร่มเย็นที่สุดครับครูบรูซ
.jpg "จิก ประภาส")
สำหรับพิธีรดน้ำศพครูบรูซ แกสตัน
เวลา 16:00
ศาลาเสถียรไทย 32 วัดธาตุทอง
บรูซ แกสตัน (อังกฤษ: Bruce Gaston; เกิด พ.ศ. 2490) เป็นนักดนตรีชาวอเมริกัน ที่มาใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่อายุ 22 ปี เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งวงดนตรีฟองน้ำร่วมกับครูบุญยงค์ เกตุคง ตั้งแต่ พ.ศ. 2522 โดยนำเสนอดนตรีไทยเดิม มาผสมผสานกับดนตรีแบบตะวันตก โดยยึดเอาแก่นความคิดดนตรีของทั้งสองฟากมาผสมผสานโดยกลวิธีต่าง ๆ
บรูซ แกสตันจบการศึกษาด้านทฤษฎีดนตรี การประพันธ์เพลงและปรัชญา และมีความสามารถในการเล่นเครื่องดนตรีตะวันตกหลากหลายชนิด หลังจากเข้ามาอาศัยในประเทศไทย ได้ฝึกฝนการเล่นเครื่องดนตรีไทยกับครูบุญยงค์ เกตุคงและร่วมกันตั้งวงดนตรีฟองน้ำในเวลาต่อมา
นอกจากนี้ บรูซ แกสตัน ยังเคยเป็นโปรดิวเซอร์ ให้กับ นักร้องสาวคนหนึ่งที่ชื่อ ทรงหรรษา วาศนรุ่งเรือง ในอัลบั้ม พาราเซตามอล สังกัด Stone Entertainment ในช่วงปี 1997 ในแนวเพลง Soul R&B
บรูซ แกสตัน สมรสกับ ผศ. สารภี แกสตัน อาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีบุตรชายคือ ธีรดล ธีโอดอร์ แกสตัน (เท็ดดี้) มือกีตาร์วงฟลัวร์
บรูซ แกสตัน ได้รับการยกย่องจากสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม รับรางวัลศิลปาธรกิตติคุณ สาขาคีตศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2552 โดยเป็นชาวต่างชาติเพียงคนเดียวที่ได้รับรางวัลนี้ [2]
