ให้ "ชาคริต แย้มนาม" ยิ่งเพิ่มสกุล "ขี้เมา" ด้วยจะชัดสุด ก็คนอารายค้ามี (กลิ่น) สุราคาปากตลอดเวลา ยืนคุยกับพระเอกหนุ่มนานหน่อยคงได้เมาตาม!!
เค้าว่ากันว่าเหตุที่หนุ่มสติหลุดบ่อยคนนี้ไม่ค่อยออกงานหรือเดินตามห้างให้เหล่าปาปาฯ งานเข้าเพราะสิงอยู่แต่บ้านตัวเองหรือไม่ก็บ้านเพื่อนค่า ก็ดื่มเหล้าที่ไหน จะ "อุ่นใจ" เท่าที่บ้านเป็นไม่มี เมาเละแค่ไหนก็ไม่มีใครเห็น, เมาหนักขับกลับไม่ไหวก็นอนมันตรงนั้นแหละ ตื่นมาไม่สร่างก็ "ถอน" ได้ทันที
แล้วไอ้คําเปรียบที่ว่า "น้ำเมา" เป็น "น้ำเปลี่ยนนิสัย" ก็ใช้ไม่ได้กับพระเอกหน้าวัวนะค้า เพราะยิ่งเสพสุราหนัก "สันดานดิบ" ความเจ้าชู้ของ he ยิ่งฉีดกระฉูดค่า
อย่างงานประกาศรางวัลของนิตยสารหัวนอกงานหนึ่ง แค่คริตเดินเข้างานกลิ่นละมุดก็โชยคลุ้ง ตอนถูกสัมภาษณ์ทั้งกลิ่นทั้งอาการยิ่งกําเริบทําให้นักข่าวนางหนึ่งเจอเล่นซะเอง he เปล่าลวนลามทางกายแต่ลวนลามทางคําพูดค้า เล่นใช้คําเรียกตัวเองว่า "ผัว" เรียกอีกฝ่ายว่า "เมีย" สนุกปากประสา "หมาหยอกไก่" กันน่าดู
ก็เข้าใจว่าทั้งคู่สนิทกัน แต่หากมองในแง่ "บุคคลสาธารณะ" พูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิงเยี่ยงนี้ มัน "ไม่น่าเอาอย่าง" เอาซะเล้ย ♦
14 พย. 2551
